
Oszuści dzwonią, piszą i naklejają kody. Ten moduł uczy, jak rozpoznać atak i co zrobić w pierwszej minucie. Nie musisz znać się na komputerach.
Punkt informacji turystycznej ma dla oszusta trzy zalety. Przyjmuje pieniądze za bilety i rezerwacje. Ma dane turystów. Działa w pośpiechu, zwłaszcza w sezonie. Pośpiech jest sprzymierzeńcem oszusta.
Rysunek 4 pokazuje, którymi drogami atak może dotrzeć do twojego stanowiska.
Oszust nie włamuje się do systemu, jeśli może poprosić o hasło, pieniądze lub dane. Dlatego ostatnią linią obrony jest człowiek przy okienku.
Fałszywa wiadomość lub telefon zawiera zwykle cztery elementy: pośpiech, autorytet (bank, Policja, dyrektor), groźbę i prośbę o dane lub pieniądze. Rysunek 5 pokazuje SMS, który turysta pokazuje przy okienku.
| Sytuacja | Co robisz | Dlaczego |
|---|---|---|
| Turysta pokazuje SMS przy okienku | 1. Mówisz: „Zwroty robimy tym samym sposobem, którym zapłacono. O dane karty przez SMS nie prosimy”. 2. Prosisz, by nie klikał. 3. Prosisz, by zostawił wiadomość w telefonie, i zgłaszasz kierownikowi. | Oszuści podszywają się pod punkt i mogą pisać do innych turystów. |
| SMS przychodzi do ciebie | 1. Nie klikasz. 2. Nie odpowiadasz. 3. Zgłaszasz: bezpośredni przełożony albo osoba wskazana w procedurze zgłaszania incydentów. | Kliknięcie może zainstalować szkodliwy program albo wyłudzić dane. |
| Telefon „z banku”, „z IT”, „od dyrektora” | 1. Nie podajesz kodów, haseł ani numeru karty. 2. Kończysz rozmowę: „Oddzwonię na numer z listy kontaktów”. 3. Oddzwaniasz na numer z listy jednostki. Pomoc IT: informatyk lub pomoc techniczna jednostki. | Numer dzwoniącego da się podrobić. |
Najgroźniejszy dla punktu jest e-mail „od biura podróży” lub „od przewoźnika” ze zmianą rachunku. Wygląda jak zwykła korespondencja, bo oszust zna nazwę partnera. Rysunek 6 pokazuje taką wiadomość.
| Krok | Co robisz | Dlaczego |
|---|---|---|
| 1 | Nie odpowiadasz i nie otwierasz załącznika. | Odpowiedź potwierdza oszustowi, że adres działa. |
| 2 | Przekazujesz wiadomość osobie od rozliczeń. | To ona decyduje o zmianie rachunku. |
| 3 | Sprawdzasz zmianę telefonem pod numer partnera z umowy. | Numer z wiadomości prowadzi do oszusta. |
| 4 | Zgłaszasz: bezpośredni przełożony albo osoba wskazana w procedurze zgłaszania incydentów. Wiadomość zostaje jako ślad. | Ślad pozwala ocenić, czy atak dotknął też innych. |
Dane karty nie przychodzą e-mailem. Jeśli turysta je przysłał, nie odpisujesz z danymi, zgłaszasz sprawę i proponujesz płatność terminalem albo w bramce płatności wskazanej przez jednostkę. Dlaczego? Numer karty w skrzynce zostaje na długo i może wpaść w niepowołane ręce.
Oszust tworzy stronę, która wygląda jak oferta punktu: to samo logo, opisy tras, zdjęcia. Adres różni się jedną literą. Cena jest zbyt niska, a płatność idzie przelewem na rachunek osoby prywatnej. Rysunek 7 pokazuje taką ofertę.
Drugi sposób to obca naklejka z kodem QR na tablicy lub ulotce. Kod QR to ukryty adres. Rysunek 8 pokazuje tablicę z taką naklejką.
| Sytuacja | Co robisz | Dlaczego |
|---|---|---|
| Turysta pokazuje podejrzaną ofertę | 1. Przyglądasz się adresowi w pasku przeglądarki. 2. Mówisz: „To nie jest strona naszego punktu. Proszę nie płacić”. 3. Zapisujesz adres i zgłaszasz: bezpośredni przełożony albo osoba wskazana w procedurze zgłaszania incydentów. 4. Proponujesz rezerwację przy okienku albo na stronie wpisanej ręcznie. | Zgłoszenie pozwala ostrzec innych turystów i zgłosić fałszywą stronę. |
| Obca naklejka z kodem QR | 1. Nie skanujesz kodu. 2. Nie zrywasz naklejki, możesz ją zasłonić kartką. 3. Zgłaszasz od razu: bezpośredni przełożony albo osoba wskazana w procedurze zgłaszania incydentów. 4. Turystom mówisz: „Nie wiemy, skąd jest ten kod. Prosimy go nie skanować”. | Naklejka jest dowodem. Zerwana, zostawia tylko pytanie, co na niej było. |
Oszust podaje się za kogoś, kogo znasz: bank, dyrektora, biuro podróży, serwis. Drugi kanał to inna droga sprawdzenia prośby niż ta, którą przyszła. Przyszła e-mailem, sprawdzasz telefonem. Przyszła telefonem, oddzwaniasz sam. Rysunek 9 pokazuje ten ciąg.
Prośba o pieniądze, zmianę rachunku, hasło lub dostęp zawsze wymaga drugiego kanału. Numer, adres i głos da się podrobić, więc prośbę potwierdzasz sam, na numer ze znanego źródła.
Hasło jest kluczem do konta. Dobre hasło jest długie, składa się z kilku słów i jest inne w każdej usłudze. Logowanie dwuetapowe dodaje drugi zamek: kod z aplikacji lub telefonu.
| Zasada | Dlaczego |
|---|---|
| Długie hasło, kilka słów, inne w każdej usłudze | Jedno hasło w wielu miejscach otwiera wszystkie drzwi po jednym wycieku. |
| Nie zapisujesz hasła na kartce przy monitorze | Kartkę widzi każdy, kto przejdzie obok. |
| Konto jednostki w mediach prowadzą tylko osoby wyznaczone | Im mniej osób zna hasło, tym mniej miejsc, z których może uciec. |
| Logowanie dwuetapowe włączasz tam, gdzie jest dostępne | Zatrzymuje włamywacza, który zna samo hasło. |
| Kod z SMS-a lub aplikacji nie wychodzi poza ciebie | Kod to drugi zamek. Oddany oszustowi otwiera drzwi. |
Na komputerze, na którym pracujesz w systemie rezerwacji, jest wiele danych. Dlatego nie otwierasz podejrzanych plików i nie wkładasz obcych nośników.
| Sytuacja | Co robisz | Dlaczego |
|---|---|---|
| Turysta podaje pendrive z biletem | 1. Mówisz: „Nie mogę użyć nośnika na tym komputerze”. 2. Wskazujesz stanowisko dla gości (zasady: moduł MW-13) albo punkt usługowy w mieście. 3. Zgłaszasz brak drukarki: informatyk lub pomoc techniczna jednostki. | Obcy nośnik może zawierać szkodliwy program. Twój komputer ma dostęp do danych innych turystów. |
| Załącznik .zip, .exe, .scr lub „włącz makra” | 1. Nie otwierasz. 2. Nie odpowiadasz. 3. Zgłaszasz: bezpośredni przełożony albo osoba wskazana w procedurze zgłaszania incydentów. | Wiele ataków zaczyna się od otwarcia jednego pliku. |
| Link w wiadomości | 1. Najeżdżasz kursorem i czytasz prawdziwy adres. 2. Gdy się różni od napisu, nie klikasz. 3. Zgłaszasz. | Napis linku i prawdziwy adres to dwie różne rzeczy. |
Okup (ransomware) to szkodliwy program, który szyfruje pliki i żąda zapłaty. Ekran z napisem „twoje pliki zostały zaszyfrowane” jest sygnałem alarmowym. W sezonie oznacza wstrzymane rezerwacje i brak dostępu do list turystów.
| Krok | Co robisz | Dlaczego |
|---|---|---|
| 1 | Nie klikasz w komunikat i nie płacisz. | Płatność nie gwarantuje odzyskania danych i zachęca do kolejnych ataków. |
| 2 | Odłączasz komputer od sieci (kabel albo Wi-Fi), jeśli wiesz, jak. | Ogranicza to rozprzestrzenianie się szkodliwego programu. |
| 3 | Zgłaszasz od razu: bezpośredni przełożony albo osoba wskazana w procedurze zgłaszania incydentów. Mówisz, co widzisz na ekranie. | Im szybciej, tym więcej uda się uratować. |
| 4 | Niczego nie uruchamiasz ponownie i nie usuwasz plików. | Dalsze kroki wskaże osoba wyznaczona. |
Konto jednostki ma wielu odbiorców. Przejęte konto może rozsyłać fałszywe oferty pod nazwą punktu. Konta prowadzą tylko osoby wyznaczone: osoba prowadząca stronę i konta jednostki w mediach społecznościowych.
| Sytuacja | Co robisz | Dlaczego |
|---|---|---|
| Komunikat „konto naruszyło zasady, zaloguj się” | 1. Nie klikasz linku. 2. Wpisujesz adres serwisu ręcznie i sprawdzasz stan konta. 3. Zgłaszasz osobie prowadzącej konta: osoba prowadząca stronę i konta jednostki w mediach społecznościowych. | Link prowadzi do fałszywej strony logowania. |
| Wiadomość prywatna od turysty z danymi osobowymi | 1. Odpowiadasz ogólnie. 2. Prosisz o przejście na e-mail lub formularz jednostki. 3. Nie kopiujesz danych do prywatnych notatek. | Wiadomość prywatna zostaje u usługodawcy, poza kontrolą jednostki. |
Dziś głos znanej osoby da się podrobić, a e-mail napisać bezbłędnie. Poprawna polszczyzna i znajomy głos nie dowodzą niczego. Liczy się to, o co prosi rozmówca, a nie jak brzmi.